Şu an yaşadığımız şeyin adını tam koyamıyoruz — çünkü içindeyiz. Ama hissediyoruz. O sürekli gerginliği, bir şeyleri kaçırıyormuşuz gibi duran...

Kontrol edemediğimiz bir dünyanın içinde yaşıyoruz. Ve bazen bu gerçek, bir okul koridorunda yankılanan bir trajediyle yüzümüze çarpıyor. Bir öğrencinin...

Sakura görmek sınıfsaldır” cümlesi, aslında bugünün ruhunu tek hamlede yakalıyor: deneyim bile artık bir statü dili. Bir zamanlar insanlar “görmek”...

Hayat dediğimiz şey bende hiçbir zaman düzgün kesilmiş parçalardan oluşmadı. Daha çok üst üste binmiş, kenarları yırtılmış, bazı yerleri silinmiş...

Zamanın nabzı artık bilekten değil, doğrudan sinir uçlarından ölçülüyor. Olaylar eskiden akardı; şimdi sıçrıyor, sıvı değil kıvılcım gibi. Bir hikâye...

Aşk başta kendini olduğundan daha masum gösterir. İnsan çoğu zaman karşısındakini değil, onun kendi içinde uyandırdığı duyguyu sever. Bu yüzden...

İnsanı asıl yaşlandıran, takvimler değil; yaşayamadan içinde kalan şeylerdir. Söylenmemiş sözler, gidilememiş yollar, cesaret edilememiş başlangıçlar, ertelenmiş hayatlar… İnsan bazen...

Kayıp Alfabeler, Kayıp Hafızalar Unutulan Her Acı, Yeni Bir Karanlığa Yer Açar Ahmet Güneştekin’in Kayıp Alfabe sergisi bana şunu düşündürüyor:...

Şehir yine susuyor gibi yapıyor. Ama dikkatli bakınca, bazı duvarlar diğerlerinden daha inatçı. Daha çok şey söylüyor. Çünkü bazı izler...

Arthur Miller, Willy Loman’ın hikâyesini yazarken aslında bir ölümü değil, bir ölçüyü anlatıyor. Hayatın neyle tartıldığını. Ve belki de en...