Bu bir olay yazısı değil.
Bu, bir toplum refleksinin neden doğduğunu hatırlatma yazısıdır.
Çünkü bazen şu soruyu sormak gerekir:
Bir toplum neden bayrağı söz konusu olduğunda ayağa kalkar?
Neden sesi değişir?
Neden en sakin insanlar bile bir anda ciddileşir?
Neden ton sertleşir?
Gerçekten bir kumaş parçası için mi?
Gerçekten mesele bu kadar basit midir?
Eğer mesele yalnız kumaş olsaydı…
Savaş kazanan ordular neden ilk iş kendi bayrağını dikerdi?
Neden kaybeden tarafın bayrağı indirilirdi?
Neden işgal eden güçler önce sembolleri hedef alırdı?
Neden teslimiyet görüntülerinde ilk dikkat çeken şey çoğu zaman bayrak olurdu?
Çünkü mesele hiçbir zaman kumaş olmadı.
Mesele egemenlik oldu.
Mesele temsil oldu.
Mesele hafıza oldu.
Mesele “burada kim var?” sorusu oldu.
Bir çocuk okul töreninde neden onu eline alınca ciddileşir?
Bir asker neden onun altında yemin eder?
Bir anne neden tabuta örtülen bayrağa bakarken yalnız oğluna bakmıyormuş gibi susar?
Bir enkazın başında görüldüğünde neden umut olur?
Bir spor karşılaşmasında neden binlerce insan ayağa kalkar?
Çünkü insanlar nesneye bakmaz.
Anlama bakar.
Bayrak nedir?
Devletin görünen yüzü.
Bir milletin sessiz imzası.
Egemenliğin sembolü.
Aidiyetin sembolü.
Bedelin sessiz tanığı.
Geçmişin taşıyıcısı.
Bu yüzden hiçbir toplum bayrakla sınanmaz.
Hiçbiri.
Bunu milliyetçilik sananlar yanılır.
Bunu aşırı hassasiyet sananlar da.
Çünkü mesele slogan değildir.
Mesele ortak hafızadır.
Mesele egemenliktir.
Mesele aidiyettir.
Bir toplumun bayrağına dokunulduğunda yalnız kumaşa dokunulmaz.
Toplumsal sinir sistemine dokunulur.
Refleks bu yüzden doğar.
Çünkü bu aşırılık değildir.
Devlet refleksidir.
Bazıları küçümseyerek konuşur.
“Abartıyorsunuz.”
Gerçekten mi?
O halde neden savaşlarda bayrak indirmek psikolojik üstünlük sayılır?
Neden kazanan taraf kendi sembolünü diker?
Neden işgal görüntülerinde ilk dikkat çeken şeylerden biri bayraktır?
Çünkü semboller oyuncak değildir.
Toplumların sinir uçlarıdır.
Oraya dokunulduğunda yalnız görüntü değişmez.
Refleks doğar.
Bir bayrak yere atıldığında yalnız kumaş yere düşmez.
Bir toplumun ortak hafızasına dokunulmuş olur.
Bir bayrak ayak altına alındığında yalnız görüntü kirlenmez.
Aidiyet aşağılanır.
Egemenlik küçümsenir.
Ortak hafızaya parmak sallanır.
Mesele tam olarak budur.
Bu yalnız bir ülkenin meselesi değildir.
Hiçbir toplum kendi sembolüne yapılan saygısızlığı “küçük mesele” diye geçiştirmez.
Çünkü mesele bayrak değildir.
Mesele millettir.
Bayrak sevgisi slogan değildir.
Kör öfke değildir.
Hamaset değildir.
Bayrak sevgisi ortak hafızaya sahip çıkmaktır.
Çünkü toplumları yalnız ekonomi ayakta tutmaz.
Yalnız siyaset ayakta tutmaz.
Yalnız hukuk ayakta tutmaz.
Ortak anlam ayakta tutar.
Aidiyet ayakta tutar.
Semboller ayakta tutar.
Bayrak bu yüzden yasta yarıya iner.
Zaferde göğe yükselir.
Sınırda nöbet tutar.
Uluslararası platformda ülkenin yüzü olur.
Savaşta uğruna ölünür.
Barışta onurla taşınır.
Buna hâlâ “bez parçası” diyebilen varsa…
Sorun bayrakta değildir.
Bilgide eksiklik vardır.
Tarihte eksiklik vardır.
Devlet fikrinde eksiklik vardır.
Bir okul olur.
Bir meydan olur.
Bir sokak olur.
Bir stadyum olur.
Yer değişir.
Gerçek değişmez.
Bayrak üzerinden toplum provoke edilmeye çalışılıyorsa…
Orada küçük mesele diye bir şey yoktur.
Çünkü orada doğrudan bir milletin sinir uçları yoklanır.
Cumhuriyetin kurucu iradesi bunu biliyordu.
Bağımsızlığın yalnız cephede kazanılmadığını da…
Sembollerle korunduğunu da…
“Hürriyet ve bağımsızlık benim karakterimdir.”
Çünkü bağımsızlık yalnız sınır çizgisi değildir.
Bağımsızlık, o sınırı temsil eden sembole de sahip çıkabilmektir.
Şimdi açık konuşalım.
Bayrak dekor değildir.
Bayrak aksesuar değildir.
Bayrak tribün malzemesi değildir.
Bayrak siyasi aparat değildir.
Bayrak propaganda nesnesi değildir.
Bayrak, bir milletin sinir sistemidir.
Oraya dokunulduğunda refleks alınır.
Sonra kimse şaşırmış gibi davranmaz.
Kimse dönüp…
“Ne var bunda?” diyemez.
Var.
Çok şey var.
Çünkü o bayrağın altında gömülenler var.
Çünkü o bayrağın altında yemin edenler var.
Çünkü o bayrağın altında ağlayan anneler var.
Çünkü o bayrağın altında büyüyen çocuklar var.
Çünkü bazı semboller yalnız sembol değildir.
O yüzden…
Bayrakla oynanmaz.
Bayrakla mesaj verilmez.
Bayrakla provoke edilmez.
Bayrakla toplumsal sabır test edilmez.
Bayrak siyasi oyuncak yapılmaz.
Çünkü bazı kırmızı çizgiler yazılmaz.
Herkes bilir.
Sessiz durur.
Ama oradadır.
Dokunulduğunda mesele sembol olmaktan çıkar.
Mesele millet olur.
Bir millet ayağa kalkar.
