Zamanın dingin sularında derinlere daldım.
Huzurla doldu birden dalgasız deniz.
Anladım,
Huzurdu aradığım,
İçimde dinmeyen fırtınanın sonu.
Ne kıymetli şeydi huzur,
Zaman zaman mutluluğun da ötesine geçen.
Derinlikti.
Sessiz bir kabullenişti.
Mavilikte yol alırken.
Yelkenlimi dolduran rüzgar huzurdu.
Pusulam gökyüzüydü.
Yıllardır aradığım liman oydu,
Huzur limanı koydum adını.
Hayatımın anlamıydı huzur.
Artık ne geçmişin gölgesi vardı peşimde,
Ne geleceğin puslu kaygısı.
Umursamazca sürüklenirken bu rüzgarda,
Ruhum hafifliyordu.
Aklımın karanlık dehlizlerinde
Dönüp duran o uğultu bitti;
Beynimdeki kötücül sesler sustu,
Fırtına duruldu,
Huzur kesti gökyüzü.
Masmavi, uçsuz bucaksız bir huzur.
Varolmanın dayanılmaz hafifliği
Kuşattı bedenimi.
Görkemli bir sessizliğe,
Dinliğe kavuştu yelkenlim.
Yelkenlimin adını huzur koydum,
Beni hiç umutsuz bırakmasın diye.
Varsın mutluluk da olmasın.
Huzursuz heyecanlar,
Huzursuz aşklar,
Çok acıttı beni.
