Aşk geçer.
Çoğu zaman acı bir sona eşlik eder unutulmaz hatıralar.
İnsan kalakalır,
biraz kendinden eksilmiş,
biraz kendini bulmuş.
Bazı karşılaşmalar
bir ömrü tanımlamaz elbet,
lakin insanın kendine çizdiği sınırları da
eskisi gibi bırakmaz.
Aşk tamamlar sanırsın, benliğin eksiğini gediğini.
Tam bütün oldum,
ruhumu kuşandım derken,
dağılırsın sayısız parçaya.
Tahmin dahilinde
bir son,
neyi değiştirir ki?
Ve belki de
aşk dediğin,
kıyıya dönmeme ihtimalini bilerek
açılmaktır denize.
Dalgalar aşkın cilvesi.













