Dün o salonda bir mesafeden söz ettim.
Anlatı ile gerçek arasında büyüyen bir mesafeden.
Bugün o mesafenin nedenine bakıyorum.
Çünkü bu bir tesadüf değil.
Bu bir sistem sonucu.
Kürsüde anlatılanlarla
sokakta yaşananlar arasındaki fark,
bir iletişim kazası değil.
Bir yönetim tercihi.
Sunumlarda dikkat çeken bir şey vardı.
Kentler büyüyor denildi.
Krizler artıyor denildi.
Yönetim zorlaşıyor denildi.
Hepsi doğru.
Ama eksik.
Çünkü o tabloda
en kritik soru yoktu:
Bu kentler kim için büyüyor?
Bir slaytta “metropol krizi” anlatıldı.
Kontrolden çıkan şehirler…
Parçalanan yaşam alanları…
Yoksullaşan mahalleler…
Bunlar bir sonuç.
Nedeni ise daha basit:
İnsan merkezden çıkarıldı.
Bir başka sunumda “çoklu kriz” anlatıldı.
Yoksulluk…
İklim…
Göç…
Eşitsizlik…
Bunlar birbirine bağlandı.
Şemalar kuruldu.
Daireler çizildi.
Ama bir şey eksikti:
Sorumluluk.
Benim ait olduğum sosyal demokrat anlayış
bu tabloya başka yerden bakar.
Krizleri saymak yetmez.
Krizleri üreten sistemi sorgulamak gerekir.
Bugün kentlerde yaşanan şey:
Planlama eksikliği değil.
Kaynak yetersizliği değil.
Öncelik sorunu.
Bir şehirde yatırım varsa
ama adalet yoksa…
Bir şehirde büyüme varsa
ama eşitlik yoksa…
Bir şehirde proje varsa
ama insan yoksa…
orada belediyecilik yoktur.
Orada yönetim vardır.
Ama kamuculuk yoktur.
Dün salonda “yeniden inşa” konuşuldu.
Akıllı şehirler…
Yeni modeller…
Yeni kavramlar…
Hepsi kulağa iyi geliyor.
Ama şu soruya cevap yok:
Eski yanlışlarla yeni şehir kurulabilir mi?
Çünkü mesele teknoloji değil.
Mesele beton değil.
Mesele proje değil.
Mesele şu:
Kimin hayatı kolaylaşıyor?
Bugün kentte yaşayan biri için
gerçek ölçü çok basit:
Ulaşabiliyor mu?
Barınabiliyor mu?
Yaşayabiliyor mu?
Bu üç soruya cevap “hayır” ise…
anlatılan hiçbir modelin anlamı yok.
Dün bir şey daha gördüm.
Krizler konuşuluyor.
Ama o krizlerin içinde yaşayan insanlar
salonun dışında kalıyor.
İşte asıl kopuş burada.
Bu yazı burada bitmiyor.
Dün bir mesafeden söz ettim.
Bugün o mesafenin nedenine baktım.
Şimdi sırada daha zor bir soru var:
Bu mesafe nasıl kapanacak?
Bu yalnızca bir tartışma değil.
Bir yön arayışı.
Devam edeceğim.
Çünkü bu mesele
bir salonda başlayıp bitmez.
