Zaman Zaman çeşitli yazı dizileri hazırlayan yazarımız Aşkım Tan, öldürülen Gülistan Doku olayını inceledi. Tan, konuyu incelikle ele almış siz okuyuculara sunuyor. İyi okumalar.
BU BİR GÜLİSTAN DOKU YAZISI DEĞİLDİR.
Bu bir cinayet yazısı da değildir.
Bu, bir ülkede gerçeğin nasıl kaybedilebildiğini sorgulama yazısıdır.
Çünkü…
Bir ülkede yalnız insanlar kaybolmaz.
Deliller kaybolur.
Kayıtlar kaybolur.
Tanıklar susar.
Belgeler değiştirilir.
Soruşturmalar yanlış yönlere sürüklenir.
Bir gün gelir…
Kaybolan insanla birlikte hakikatin kendisi de aranmaya başlanır.
Gülistan Doku, 5 Ocak 2020 tarihinde Tunceli’de kayboldu.
Yıllarca arandı.
Barajlar tarandı.
İhtimaller tartışıldı.
İntihar senaryoları konuşuldu.
Şüpheliler hakkında sorular soruldu.
Dosyalar açıldı, kapandı, yeniden açıldı.
Ancak altı yıl sonra gelinen noktada artık yalnızca Gülistan Doku’nun nerede olduğunu konuşmuyoruz.
Onu bulmakla görevli sistemin ne yaptığını da konuşuyoruz.
Çünkü bir insanın kaybolması başlı başına büyük bir acıdır.
Ama bir ülkede asıl felaket…
O insanı bulması gereken kurumların da soruşturmanın tartışmalı alanlarından biri hâline gelmesidir.
İşte o noktada mesele yalnızca bir kayıp dosyası olmaktan çıkar.
Bir vicdan meselesine dönüşür.
Bir hukuk meselesine dönüşür.
Bir devlet meselesine dönüşür.
İNSAN EN ÇARESİZ ANINDA NEREYE GİDER?
Bir gün çocuğunuz eve dönmese…
Kardeşinizden haber alınamasa…
Sevdiğiniz bir insan hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolsa…
İlk nereye gidersiniz?
Polise…
Savcılığa…
Adliyeye…
Valiliğe…
Çünkü insan, en çaresiz anında devlete sığınır.
Bir anne, kaybolan evladı için devletin kapısını çaldığında kendisine ayrıcalık tanınmasını istemez.
Gerçeğin bulunmasını ister.
Bir baba adalet aradığında, kimsenin hukukun dışına çıkmasını talep etmez.
Hukukun herkes için işletilmesini ister.
Bir kardeş yıllarca aynı soruyu sorduğunda mucize beklemez.
Devletin elindeki bütün olanakları kullanmasını bekler.
Çünkü devlet dediğimiz yapı, vatandaşın başına bir felaket geldiğinde başvuracağı son sığınaktır.
Peki ya o sığınak da tartışılır hâle gelirse?
Kapısını çaldığınız kurumların tarafsızlığına ilişkin kuşkular ortaya çıkarsa?
Gerçeği bulmakla görevli bazı kamu görevlileri, gerçeğin karartıldığı iddialarıyla soruşturmanın içine girerse?
İşte o zaman kaybolan yalnızca bir insan olmaz.
Güven kaybolur.
Gülistan Doku dosyasının en sarsıcı tarafı da budur.
Çünkü soruşturmanın yıllar sonra ulaştığı noktada yalnızca şüpheliler değil…
Kamu gücünü kullanan insanlar da dosyanın konusu hâline gelmiştir.
Gülistan’ın kaybolduğu dönemin Tunceli Valisi Tuncay Sonel’in, 2026 yılında yeniden hareketlenen soruşturma kapsamında “delil karartma” suçlamasıyla tutuklandığı haberleştirildi.
Haberlerde ayrıca Gülistan Doku’ya ait SIM kartın resmî soruşturma makamlarına teslim edilmek yerine, valinin koruma polisi olarak görev yapan bir kişiye gönderildiği ve Sonel’in bu işlemi kabul ettiği bilgisi yer aldı.
Burada durmak gerekir.
Çünkü söz konusu olan herhangi bir kişi değildir.
Söz konusu olan, bir şehrin en üst düzey mülki idare amiridir.
Devleti o şehirde temsil eden makamdır.
Kentin güvenliğinden, kamu düzeninden ve kurumlar arasındaki koordinasyondan sorumlu kişidir.
Bir vatandaşın başına bir şey geldiğinde kapısını çalacağı devletin, o şehirdeki en yüksek temsilcisidir.
Bu nedenle dönemin valisinin delil karartma suçlamasıyla tutuklanması, yalnızca bir ceza soruşturmasının konusu olarak görülemez.
Bu gelişme, Türkiye’nin önüne çok daha ağır bir soru koymaktadır:
Bir insan başına bir şey geldiğinde devlete sığınacaksa, devlet adına hareket edenler de soruşturmanın içine girerse o insanı kim koruyacaktır?
Devam edecek…
