11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü.
Öldürülen, kaybolan, susturulan, çocukluğu elinden alınan kızların yaşadığı bir dünyada bugün neyi kutluyoruz?
Bu bir kutlama yazısı değildir.
Bu, aileyi, toplumu, devleti ve adaleti sorgulayan bir yazıdır.
Münevver Karabulut 17 yaşındaydı.
Öldürüldü.
Özgecan Aslan 19 yaşındaydı.
Öldürüldü.
Eylül Yağlıkara sekiz yaşındaydı.
Öldürüldü.
Narin Güran sekiz yaşındaydı.
Öldürüldü.
Leyla Aydemir kayboldu.
Cansız bedeni bulundu.
Yeniden görülen davada amcasına ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verildi.
Rojin Kabaiş üniversite öğrencisiydi.
Cansız bedeni bulundu.
Ölümüne ilişkin sorular yanıt bekliyor.
Gülistan Doku üniversite öğrencisiydi.
Yıllardır kayıp.
Soruşturmadaki gelişmelere rağmen akıbeti aydınlatılamadı.
Bunlar yalnızca hafızalarımıza kazınan birkaç isim.
Ya adını bilmediklerimiz?
Kaybolan, istismara uğrayan, öldürülen, birkaç gün haber olup unutulan diğerleri?
Bir kız çocuğunun yaşam hakkı, haber değeriyle mi ölçülüyor?
Bu dosyaların hukuki durumları farklı.
Cinayet, şüpheli ölüm ve kayıp aynı şey değil.
Sorumluluklar da ancak delillerle belirlenebilir.
Ortak olan, korunamayan hayatlar ve yanıt bekleyen sorular.
Bir çocuk kaybolduğunda ilk saatlerde kim harekete geçiyor?
Deliller kaybolduğunda sorumluluk kime ait?
Bir dosya yıllarca aydınlatılamadığında kim hesap veriyor?
Adalet yalnızca ölümden sonra mı hatırlanacak?
Dünya Sağlık Örgütü’nün 5 Ekim 2026 tarihli araştırması ne söylüyor?
Dünya genelinde 15–19 yaş grubundaki yaklaşık 43 milyon kız, yaşamlarının bir döneminde partner şiddetine veya partner dışı cinsel şiddete maruz kaldı.
Birleşmiş Milletlere göre 2024 yılında yaklaşık 50 bin kadın ve kız çocuğu, partnerleri veya aile üyeleri tarafından öldürüldü.
Her gün ortalama 137 kadın ve kız çocuğu!
Türkiye’de Eylül 2026’da 28 kadın cinayeti, 19 şüpheli kadın ölümü kaydedildi.
ÖLDÜRÜLEN HER KADIN BİR ZAMANLAR BİR KIZ ÇOCUĞUYDU.
Şimdi ailelere bakalım.
Bugünün annesi de dünün kız çocuğuydu.
Onu yetiştiren annesi de bir zamanlar kız çocuğuydu.
Kuşaklar değişti.
Kız çocuklarına öğretilen korkular ne kadar değişti?
Dün kendisine “Sen kızsın, yapamazsın” denilen anne, bugün aynı cümleyi kızına kuruyor mu?
Kendi yaşayamadığı özgürlüğü kızına tanıyor mu?
Kendisine öğretilen yasakların ne kadarını sorguluyor?
Kendi çocukluğunda doğru kabul ettiği her şey gerçekten doğru muydu?
Korumak adına kızının hayatına sınır çizerken kendi geçmişini hatırlıyor mu?
Bir zamanlar susturulan kız çocuğu, bugün kızını susturuyorsa buna eğitim mi diyeceğiz, kuşaktan kuşağa aktarılan eşitsizlik mi?
Babaların sorumluluğu nerede?
Erkek çocuklarına özgürlük tanınırken kız çocuklarından neden itaat bekleniyor?
Aile içindeki eşitsizlik, yetişkinlikteki eşitsizliğin ilk dersi olmuyor mu?
Bir kız çocuğu ailesine korkmadan her şeyi anlatabiliyor mu?
Yaşadığı tehdidi, kurduğu arkadaşlığı, kandırıldığını, hata yaptığını söyleyebiliyor mu?
Ayıplanmaktan korkan bir çocuk tehlike karşısında kime sığınacak?
Sevgi adı altında kurulan tuzakları, söylenen yalanları ayırt etmeyi ona kim öğretecek?
Sahte vaatleri, manipülasyonu, duygusal şiddeti nasıl tanıyacak?
Burada aileleri suçlamıyorum.
Hiçbir mağdurun ailesi, kanıt olmadan suçlanamaz.
Sorguladığım, korumakla kontrol etmeyi birbirine karıştıran zihniyet.
ÇOCUĞA SUSMAYI ÖĞRETİP TEHLİKE KARŞISINDA KONUŞMASINI NASIL BEKLEYEBİLİRİZ?
TÜİK’e göre 2025 yılında Türkiye’de 16–17 yaş grubundaki 8.068 kız çocuğu resmî olarak evlendirildi.
UNICEF’e göre dünyada her yıl yaklaşık 12 milyon kız çocuğu 18 yaşından önce evlendiriliyor.
Bir çocuğun geleceğine kim karar veriyor?
Çocukluğunu elinden alanlar hangi hakkı kullanıyor?
Eğitimini yarıda bırakan, hayallerini sınırlandıran bu düzen kimin yararına işliyor?
ÇOCUK YAŞTA EVLİLİK GELENEK DEĞİL, HAK İHLALİDİR.
Hiçbir kız çocuğuna “Sen kızsın, bunu yapamazsın” denmemelidir.
Hiçbir kadının karşısına “Sen kadınsın, buraya kadar” engeli çıkarılmamalıdır.
Bilimde, siyasette, sanatta, sporda, eğitimde cinsiyet neden sınır olsun?
Bir erkek çocuğuna tanınan hak, kız çocuğuna hangi gerekçeyle yasaklanabilir?
Eşitliği okul kitaplarında anlatıp evlerimizde neden uygulamıyoruz?
İnsan haklarını öğretiyoruz.
Kız çocuklarının kendi hayatları üzerindeki söz hakkını ne kadar tanıyoruz?
Dünyada başka ülkeler ne yapıyor?
İspanya’da VioGén sistemi, şiddet riskini değerlendirerek kurumlar arasında koruma ve bilgi paylaşımı sağlıyor.
İzlanda’daki Barnahus modeli, istismar mağduru çocukların adli ve psikolojik süreçlerde yeniden örselenmesini önlemeyi amaçlıyor.
Türkiye’de 67 ilde 70 Çocuk İzlem Merkezi bulunuyor.
81 ilin tamamında neden yok?
Bu merkezlere her çocuk ulaşabiliyor mu?
Şiddet başlamadan önce riskler belirlenebiliyor mu?
Koruma kararı alınan bir kız çocuğunun gerçekten korunduğunu kim denetliyor?
Çocuk kayıplarına ilişkin şeffaf ve düzenli kamu verileri neden bu kadar önemli?
Devletin yükümlülüğü yalnızca suçluyu cezalandırmak mı, suçu önlemek de değil mi?
HUKUKUN GÜCÜ, YALNIZCA VERDİĞİ CEZADA DEĞİL, ÖNLEYEBİLDİĞİ SUÇTA DA GÖRÜLMELİDİR.
Çözüm nerede?
Kız çocuklarına korkuyu değil, haklarını öğretmekte.
Erkek çocuklarına üstünlüğü değil, eşitliği öğretmekte.
Ailelerde baskının yerine güveni koymakta.
Okullarda psikolojik danışmanlık ve güvenli başvuru mekanizmalarını güçlendirmekte.
Çocuk yaşta evlilikleri etkin biçimde önlemekte.
Kayıp çocuklar için hızlı ve denetlenebilir arama sistemleri kurmakta.
Şüpheli ölümlerde bütün delilleri titizlikle korumakta.
Koruma kararlarının uygulanmasını denetlemekte.
İhmalin ve görev kusurunun hesabını sormakta.
Bir çocuğun hayatını koruyamayan sistemin mazereti olamaz.
Bugün 11 Ekim.
Kız çocuklarının fotoğraflarını paylaşacağız.
Başarılarını kutlayacağız.
Geleceklerinden söz edeceğiz.
Yarın başka bir kız çocuğu kaybolduğunda ne yapacağız?
Yine bir anne adliye kapısında yıllarca beklediğinde ne söyleyeceğiz?
Yine bir kız çocuğunun hayalleri cinsiyeti yüzünden engellendiğinde hangi eşitlikten söz edeceğiz?
Kız çocuklarının haklarını anlatmak yetmez.
O hakları yaşatmak gerekir.
Ben de bir zamanlar kız çocuğuydum.
Bugün bir kız çocuğunun annesiyim.
Kızım için istediğim bütün hakları, dünyanın bütün kız çocukları için istiyorum.
Hiçbirinin hayalleri yarım kalmasın.
Hiçbiri özgür olmakla güvende olmak arasında seçim yapmak zorunda kalmasın.
Hiçbir anne kızının yaşam hakkı için yıllarca adalet aramasın.
Bu yazıyı sevgili kızım Şebnem’e, hayalleri ellerinden alınan, susturulan, kaybolan, öldürülen bütün kız çocuklarının anısına ve yaşam mücadelesi veren bütün kız çocuklarına ithaf ediyorum.
BİR ÜLKENİN KIZ ÇOCUKLARINA VERDİĞİ DEĞER, ONLARI NE KADAR ÖVDÜĞÜYLE DEĞİL, NE KADAR YAŞATABİLDİĞİ, KORUYABİLDİĞİ VE ÖZGÜR BIRAKABİLDİĞİYLE ÖLÇÜLÜR.
KIZ ÇOCUKLARININ BİR GÜNE DEĞİL, ELLERİNDEN ALINAMAYACAK BİR GELECEĞE İHTİYACI VAR.
