Kontrol edemediğimiz bir dünyanın içinde yaşıyoruz.
Ve bazen bu gerçek, bir okul koridorunda yankılanan bir trajediyle yüzümüze çarpıyor.
Bir öğrencinin başka öğrencileri öldürdüğü bir haber…
Bu sadece bir kayıp değil.
Aynı zamanda içimizde kurduğumuz düzen fikrinin, güven duygusunun, “insanlık” dediğimiz şeyin çatladığı bir an.
Böyle zamanlarda kendime şunu soruyorum:
Değerler dediğimiz şey tam olarak nerede duruyor?
Bizi koruyor mu?
Yoksa sadece her şey yolundayken inandığımız kavramlar mı?
Gerçek şu ki, değerler hiçbir felaketi sihirli bir şekilde engelleyemiyor.
Hiçbir ahlak sistemi, insanın içindeki karanlık ihtimali tamamen ortadan kaldıramıyor.
Ama yine de anlamsız değiller.
Çünkü değerler, fırtınayı durdurmaz ama
Savurulurken nereye tutunacağımızı hatırlatır.
Bizi ruhsal olarak “hasta” olmaktan korumaz belki,
ama tamamen dağılmamızı engelleyen bir iç omurga kurar.
En çok da şunu yapar:
Her şeyin mümkün olduğu bir yerde,
“ben bunu yapmam” diyebileceğimiz bir sınır çizer.
Tam da burada, “amor fati”yi yeniden düşünmek gerekiyor.
Kaderi sevmek…
Ama bu, olan biteni kutsamak değil.
Ya da acıyı romantize etmek hiç değil.
Belki de daha zor bir şey:
Böyle bir dünyada yaşadığımız gerçeğini inkâr etmeden,
ona rağmen değil, onunla birlikte yaşamayı seçmek.
Yani şunu diyebilmek:
“Dünya kontrolümde değil.
İnsan her zaman iyi değil.
Ve ben yine de kendi değerlerimle var olmayı seçeceğim.”
Amor fati, burada bir kabullenişten çok bir duruşa dönüşüyor.
Dünyanın karanlığına bakıp, kendi ışığını söndürmemek gibi.
Çünkü en sonunda mesele şu:
Kontrol bizde değil.
Ama tamamen çaresiz de değiliz.
Hâlâ seçebileceğimiz bir şey var:
Kendi değerlerimizi, mecbur olduğumuz için değil,
bilerek ve isteyerek taşımak.
Belki de gerçek güç tam burada başlıyor.
