Fatih Sultan Mehmet bir öğüt vermedi.
Bir çöküş sıralaması yaptı:
“Aklı öldürürsen ahlak da ölür.”
Bugün bu ülkede akıl yalnızca dışlanmadı, yerine kurgu konuldu.
TÜİK başka bir enflasyon açıklıyor.
ENAG başka bir gerçek söylüyor.
Market aynı.
Fiyat aynı.
Hayat aynı.
Rakam farklı.
Gerçek değişmedi.
Açıklanan değişti.
Aynı ülkede iki enflasyon varsa, orada ekonomi değil algı yönetimi vardır.
Ahlak meselesi artık teori değil, rapor konusudur.
Sayıştay her yıl yazıyor:
Usulsüzlük var.
İhale hatalı.
Kamu zararı oluşmuş.
Her yıl aynı cümle.
Her yıl aynı sonuç:
Hiçbir şey olmuyor.
Çünkü olması istenmiyor.
Bir ülkede suç tespit edilip ceza verilmiyorsa
orada sorun suç değildir.
Orada sorun, sistemdir.
Fatih ikinci kapıyı açar:
“Kadı’yı satın aldığın gün adalet ölür.”
Bugün Türkiye’de adaletin öldüğü yer bir cümlede saklı:
Aynı suç, farklı insanlar için farklı sonuç doğuruyor.
Bu cümle tek başına yeterlidir.
Gazeteci yazı yazar, tutuklanır.
Bir başkası milyonluk iddiayla anılır, dokunulmaz.
Bir vatandaş tweet atar, gözaltına alınır.
Bir başkası açık açık suçlanır, hakkında işlem yapılmaz.
Suçun tanımı değişmedi.
Suçluya göre muamele değişti.
Hukuk yazılı kaldı.
Uygulama kişiselleşti.
Dosyalar konuşuyor bu ülkede.
Rüşvet görüntüleri çıkıyor.
Para sayma görüntüleri çıkıyor.
İhale dosyaları ortaya dökülüyor.
Herkes görüyor.
Sonra ne oluyor?
Hiçbir şey.
Çünkü dokunulmuyor.
Adaletin öldüğü an tam olarak şudur:
Delil vardır ama sonuç yoktur.
Mahkeme vardır ama hüküm yoktur.
Dosya vardır ama karar yoktur.
Bu, gecikme değildir.
Bu, bilinçli tercihtir.
Devlet dediğiniz şey bina değildir.
Devlet, vatandaşın devlete duyduğu korku değil,
güvendir.
Bugün insanlar şunu biliyor:
Haklı olmak yetmez.
Güçlü olmak gerekir.
Bu bilgi bir toplumda yayılmışsa
orada hukuk bitmiştir.
Artık kimse “haklı mıyım” diye sormuyor.
Şu soruluyor:
“Kiminle konuşursam işim çözülür?”
Çünkü sistemle değil, kişilerle iş yürür hale gelmiştir.
Bu soru bir ülkenin çöküş özetidir.
Fatih son cümleyi kurduğunda aslında bugünü yazıyordu:
“Adaleti öldürdüğün gün devlet de ölür.”
Bugün Türkiye’de devlet yıkılmış değildir.
Daha tehlikeli bir şey olmuştur:
Devlet, şekil olarak duruyor
ama içerik olarak çözülüyor.
Haksız dışarıda.
Haklı içeride.
Suç ortada.
Sorumlu yok.
Delil var.
Sonuç yok.
Çünkü sonuç, delile göre değil güce göre belirleniyor.
Bu bir aksaklık değildir.
Bu bir istisna değildir.
Bu, işleyiştir.
En net hüküm şudur:
Adaletin olmadığı yerde devlet yoktur.
Orada sadece güçlülerin kurduğu düzen vardır.
