Allah’ım biz nerede yanlış yaptık?
BİR ÇOCUĞUN ELİNE KALEM YERİNE SİLAH GEÇTİĞİNDE, BU SADECE ONUN HATASI DEĞİLDİR.
Televizyonlarda izlediğimiz Amerika’da sıklıkla yaşanan olay, ilk kez vatanımda yaşandı. Bir çocuk elinde silahlarla okula gitti ve minicik çocukları vurdu.
GTA oynar gibi, bilgisayardaymışçasına okulda hareket etti. Karşısına çıkanı VURDU!
Allah sabırlar versin ailelere…
Peki biz nerede yanlış yaptık?
Yanlış tek noktada değil: Anne baba, eğitim sistemi, öğretmenler hep birlikte bu duygusuz sanal ortamda yaşayan akvaryum balığı benzeri çocukları yarattık.
Öyle aileler gördüm ki ve birebir karşılaştım da, kavga etmek zorunda da kaldım.
İlkokul 1. Sınıfta oğlumu çekiştirerek düşüren ve ağzının kanamasına neden olan arkadaşının annesine, çocuğuna gerekli uyarıları yapmasını söylediğimde, “biz oğlumuzu saldırgan yetiştiriyoruz, dayak yiyeceğine dayak atsın,” diyen doktor bir anneydi.
Bu cevap öyle çıldırtmıştı ki beni, annenin ve oğlunun yakalarından ellerimi öğretmenler açamamıştı. “Sana da oğluna da insanlara nasıl davranmanız gerektiğini ben öğreteceğim öyleyse,” deyip çılgınca sallamıştım. O doktor kadın oğlunu korkudan almak zorunda kalmıştı ve başka okula göndermişti.
Terbiye vermektense oğluna aferin diyerek geleceğin canavarlarını böyle insanlar yetiştiriyor işte…
Kendi çocuğu diğer çocukları kıskanıyor diye diğer çocuklara ayar vermeye kalkışan anneler var. Sağı solu arayıp ve öğretmenine ulaşıp mükemmmmmelllll çocuğuna nasıl davranılması gerektiğini söyleyen anneler biliyorum. Babaların ise umurunda değil çocuklar, kendileriyle meşguller yalnızca.
Öğretmenler ayrı konu, kendilerini yenilemeyip mezun oldukları bilgilerle yeni nesil çocuklara eğitim verebileceklerini zannediyorlar. Okulda öğretmen fakat okul dışında uyuşturucu kullanan, öğrencilerine sarkan, ahlaksız yaşamlar süren öğretmenler biliyorum.
Eğitim sistemi zaten elek oldu, her gün değişiyor. Deneme tahtası gibi sürekli bir şeyler deneniyor.
Şimdi elbirliği ile başarısız olduğumuz çocuklar inanılmaz suçlar işleme potansiyeline sahip oldular. Sonra soruyoruz birbirimize, biz nerede yanlış yaptık diye!
Sevgiyi şartlı verdik. “Uslu olursan severim” dedik. Koşulsuz sevginin yerini performans aldı.
Dinlemedik, susturduk. Konuşmak isteyen çocuğa “abartma” dedik. İçinde büyüyen fırtınayı hiç duymadık.
Duygularını küçümsedik. “Senin ne derdin olabilir?” dedik. Onun küçük dünyasındaki büyük acıları yok saydık.
Öfkeyi öğretmedik, bastırdık. “Kızma!” dedik ama nasıl sakinleşeceğini göstermedik. Bastırılan öfke, bir gün patladı.
Başarılı olmayı insan olmanın önüne koyduk. Notlarıyla ilgilendik, ruhuyla değil. Kazanan bir zihin, kaybolan bir kalp yarattık.
Rol model olamadık. Kendi öfkemizi kontrol edemedik ama ondan sakin olmasını bekledik. Söylediklerimiz değil, yaptıklarımız öğretmendi.
Ekranlara teslim ettik. Sevgi yerine ekran verdik. Gerçek bağlar kuramayan bir nesil büyüttük.
Yalnız bıraktık. Kalabalıklar içinde büyüdü ama kimse onu gerçekten görmedi. En tehlikeli yalnızlık, fark edilmeyendir.
Sınır koyamadık. Özgürlük sandık, başıboşluk verdik. Sınır bilmeyen çocuk, yön de bulamadı.
Empatiyi öğretmedik. “Sen haklısın” dedik, “karşındaki ne hissediyor?” demedik. Kendi merkezinde büyüyen bir dünya kurduk.
Yardım istemeyi ayıp saydık. “Güçlü ol” dedik, kırıldığında yanında olmadık. İçine attığı her şey, onu biraz daha karanlığa itti.
Erken fark edemedik. Sessizliği “iyi çocuk” sandık. Oysa bazı sessizlikler çığlıktır.
Böyle böyle geleceği kararttık işte.
Hiç mi iyi anne baba ve öğretmen yok, VAR ELBETTE lakin onların uyarılarını, onların sesini duyan yok maalesef. Çünkü hep kendilerini ve çocuklarını haklı gördükleri için kulaklarını sıkı sıkıya kapatmışlar.
Doğurduğunuz ve eğitip terbiyesini veremediğiniz çocuklarınız, iyi yetişmiş başarılı sosyal zeki çocuklara zarar veriyor.
ACİL ÖNLEMLER ALINMALI VE BU ÇOCUKLARI DURDURACAK SİSTEM VE KARARLAR HIZLI OLUŞTURULMALI!!!
VE İLK ÖNCE AİLEDEN BAŞLANMALI…
Oğullarının psikolojik sorunları olduğunu söyleyen öğretmeni dinleyip çocuklarını kontrol altına alsaydı ailesi, bugün onlarca çocuk ölmeyecekti ama çocuklarının psikolojik vaka olduğunu asla kabul etmediler ve bugün geldiğimiz acı tablo ortada…
Çocuğunun sorunlu olduğunu aile kabul etmezse ve tedbir almazsa o tedbiri acilen devlet almalı…
Biz çocuklarımızı okula ölsünler diye göndermiyoruz!
