Bir adım atmak gerekir bazen,
kendi gölgenden çıkmak için.
Ben ki bir begonvili büyütür gibi
çoğalırım kendi içimde,
yürüdükçe korkularımın üstüne.
Kırılmaktan korkmam,
dallarımın arasında
bir başka bahar saklanır.
Yıkıntılar arasında bulurum kendimi,
taşların unuttuğu yerden
bir kök uzatırım göğe.
Saklanmam gölgelere,
güneşe sızarım.
Rüzgara direnen her yaprağım;
duvarlarda unutulmuş bir iz gibi kalır,
ben yürüdükçe
adım başka bir harfe dönüşür.
Bitti denen yerden
bir tomurcuk açar içimde.
Her acı, toprağın altında
uyuyan bir kökü uyandırır.
Ve ben,
kendi can suyuma karışarak
yeniden başlarım.
