Gece vuruyor en zayıf yerimden.
Öyle insafsız öyle acımasız,
Kanatıyor yürek sızımda eskimeyen sırları,
Tarifsiz acıları.
Kendi aksinden korkan bir yabancı gibi,
Sıkışıp kalıyorum çıkmaz sokağımda.
İçimde ne varsa birbirinden uzaklaşıyor,
Nafile hiçbir yol kendime çıkmıyor.
Sığınmak istedikçe o eski özüme,
Sürgün büyüyor, yersiz yurtsuz kalıyorum.
Bilmese de kimse, ben biliyorum;
Aynı kumaştan kesilmişiz beni öldürecek ellerle.
Adım attıkça kaçışa,
Demirleşiyor zincirlerim.
Celladımın nefesi benim nefesim.
Açtığım her kapı,
Yine kendi içime açılıyor,
Ve insan, en çok kendine mahkum kalıyor.
