Her tercih bir terk ediştir,
Geride bırakır gölgesini.
Her tercih bir vazgeçiştir,
Geride bırakır ayak izlerini.
Biz geçip gideriz,
zamanın sakladığı izlerin üzerinden.
Küçük bir taş sanırız attığımızı,
ürkütmedik sanırız hiçbir kuşu.
Oysa kuşlar havalanır.
Ve bir ömrün ortasında,
o taşla yerinden oynar kaderin duvarı.
İnsanın içinde iki ayrı iklim;
birinde iyilik filizlenir,
ötekinde kötülük kök salar.
Hiçbiri birbirine yabancı değil.
Kimi, bir kalbi incitmeden geçer dünyadan,
geceleri ruhu hafif, uykusu berrak.
Kimi kırdığı kalbi taşır içinde,
çarpar her sabahında kendi duvarlarına.
İnsanın en büyük mahkemesi
kendi içindedir.
Ne tanık gerekir orada,
ne de bir savunma.
Vicdan suskunluğun içinden,
kendi hükmünü verir.
Lakin herkes duyamaz o sesi;
bazı yüreklerde
kötülük kimseye, kendine bile aldırmaz.
Adalet gecikir bazen yeryüzünde.
Bir kapı kapanır,
bir hakikat sessizliğe
gömülür.
İnsan, son sözünü zamana bırakır.
Zaman aceleye getirmez hiçbir işini.
Örtülen ne varsa
bir gün kendi kendini ele verir.
Kaçtığımız geçmiş,
kendi ayağımıza dolanır.
Ve insan;
bir gün kendi elleriyle ektiği
tohumların meyvesiyle anlar,
hiçbir eylem kaybolmaz.
Hayat, unutturduğumuzu sandığımız
şeylerden kurar planlarını.
