Dünyanın gözü önünde,
Sevgiyi kurşuna dizdiler.
Suskundu insanlık,
Tek bir vicdan kıpırdamadı, tek bir ses yükselmedi.
Sevgi, celladına bakmadı;
Bakışları infazı aştı, seyirci kalan dünyaya kaydı.
Kendi yok oluşuna değildi kederi,
Arkasında bıraktığı o çorak, kimsesiz insanlığa üzüldü.
Bencildi zamanın ruhu,
Sevgisizdi,
Bildiği gibi aktı gitti.
Varlığın kendi içine kapandığı bu çağda,
Sevgi, bu keşmekeşe ağır gelen bir sessizlikti.
Ve dünya anlamadı;
Kendi celladını besleyen hiçbir çağ, ayakta kalamazdı.
