Nabzımda taşıyorum bu yenilgiye soyunan ritmi,
ruhumda değil bir ağırlık gibi.
Kim demiş kaybetmek biter diye,
bir lahza susturur bütün saatleri.
Bir bakışın bıraktığı gölge günlerdir yuva kurmuş pencereme.
Yavrular büyüsün diye beklerken geçiyor günler.
Bana seni anımsatan her şeye,
merhametime kızıyorum.
Zaten seni acıdığım için sevmedim mi?
Adını unuttum çoktan.
Ama bilirim, sustuğun yer hangi sessizliğe denk düşer.
Aşk ki yanlış bir mevsimi ömür diye kuşanmaktır bazen
Ve insan en çok geriye çekildiğinde yenik düşer
kendi oyununa.
Ben yaramı değil
oyunda kalışımın o lekesiz ısrarını hatırlamak isterim.
