Kimse tanımıyor beni,
Yanılıyor tanıdığını sanan da.
Öylece kendimi ele vermeyen bir muammayım ben;
andan ana değişen,
savrulan
inişler ve çıkışlarla,
başkalaşan
mevsimden mevsime,
hem yeraltında hem gökyüzünde var olan.
Gordion düğümüyüm ben,
yanaşmayan
çözülmeye.
Bilinmezliğimle meydan okuyorum hayata.
Her adımımda başka bir eşiğe varıyorum,
sonunu bilmediğim bir yola açılıyorum.
Çözmeye kalkmayın beni,
kesip atmayın düğümümü;
çünkü ben
o kördüğümün içinde varım.
Sınırlarım çizilmiş değil başkalarınca.
Her adımda yeni bir kapı aralıyorum,
her bakışta başka bir yüzümü gösteriyorum.
Sonsuz bir bilmeceyim.
Renklerimi seviyorum, bilinmezliğimi.
Soldurmayın onları
beni kategorize etmeyin.
Seviyorum
kutuplar arasında yaptığım yolculuğumu,
ele avuca sığmazlığımı,
müphem düşüncelerimle insanları şaşırtmayı.
Bir muamma olmasam sönerdi ışığım,
Dönüşürdüm kendime bile yabancı bir gölgeye.
Oysa ben varsam cevabı, kendisinden taşan
bir soru olarak varım.
