Sessizlik,
dilimin kuytusunda
pas tutmuş bir sözcük.
Ağzımda
edilemeyen cümlelerin tortusu,
avuçlarımda kırgınlıkların çizgileri.
Gitmeyi bir duruş sanmıştım,
meğer insan
kendi kalabalığından
kendine sürgün düşenmiş.
Bir masanın kıyısından
eski bir anahtar düşüyor,
kilidinin ağzından
yalanın rengi sızıyor.
Açmıyor hiçbir anahtar hiçbir kilidi.
Çekildim yine kendi tenhalığıma,
aynı hizada durmamak için
eğreti yüzlerin maskeli balosunda.
Dışımda cetvelle çekilmiş muntazam sınırlar,
içimde birbirinin dilini bilmeyen
kör düğümler.
Gordion’un kılıcı
bir söylencede kaldı,
benim içimdeyse her düğüm
başka bir yaraya çıkıyor.
İçime çektikçe nefesimi çoğalıyor sızım,
bıraktıkça derinleşiyor.
İnsan, kendi içinde çözemediği düğümün karşısında boyun eğiyor.
İçimden kazıyorum
başkalarının bıraktığı isimleri,
aynalarda binbir yüz.
Ruhuma dar gelen gömlekler,
bir sandalyenin sırtında eğreti duruyor.
İçimde haritası silinmiş
bir ülkenin alacakaranlığı,
müphem sınırlarında ne alaca,
ne de karanlık
geriye kalan benden.
Geçmiş,
kapısı kapanmayan bir oda;
gece, eşiğinde
eski bir kırgınlığı uyandırıyor.
Yine de
kendi ağırlığımın sesini dinleyerek
geçiyorum içimden.
Mağrur ve sarsılmaz.
Düğümler gölgeleniyor,
ipleri ellerimde kimsesiz.
Boynumda
başkasının hükmü değil,
kendi varlığımın ağırlığı asılı,
Bir idam mahkumunun fermanı misali.
Ve yolculuk
çözülmeyen yerimden
devam ediyor.
