Şiddet, her zaman ses çıkarmaz. Bazen bir kapının ardında, bazen bir telefon ekranında, bazen de bir kadının söylemekten vazgeçtiği cümlenin içinde yaşar.
Kadına yönelik şiddet yalnızca fiziksel saldırı ve cinayet değildir. Psikolojik baskı, tehdit, ekonomik kontrol, cinsel saldırı, dijital taciz ve ısrarlı takip de kadının kendi hayatı üzerindeki söz hakkını elinden alan şiddet biçimleridir.
Kıskançlık sevginin, kontrol korumanın, itaat aile düzeninin adı değildir. Sevgi, bir insanın hayatını daraltarak kendine yer açamaz.
2026 yılının ilk on ayında 244 kadının öldürülmesi, 39 kadının şüpheli şekilde ölü bulunması, şiddetin boyutunu ortaya koyuyor. Her sayı, yarım bırakılmış bir hayatın ve adalet bekleyen bir hikâyenin karşılığıdır.
Şiddet karşısında sessiz kalmak tarafsızlık değildir. Tacizi görmezden gelmek, yardım çağrısına sırt çevirmek, ayrımcılığı sıradanlaştırmak şiddetin devamına alan açar. Şiddete uğrayan kadınlara “Neden ayrılmadın?” diye sormak yerine, onları kalmaya mecbur bırakan koşulları değiştirmeliyiz.
Çocuklar, yetişkinlerin anlattığı dünyadan önce yaşattığı dünyayı tanır. Eşitlik, erkek çocuklarına hükmetmemeyi, kız çocuklarına itaat etmemeyi öğretmekle değil, her iki cinsiyete de eşit yaşam hakkı tanıyan bir kültür oluşturmakla mümkündür.
Kadın hakları mücadelesi, trans kadınların maruz kaldığı şiddet ve ayrımcılığı da kapsamalıdır. LGBTİ+ bireylerin kimlikleri ve cinsel yönelimleri nedeniyle dışlanması, şiddete uğraması ve temel haklardan mahrum bırakılması kabul edilemez. İnsan hakları, kimliğe göre değişen bir ayrıcalık değildir.
Şiddetle mücadele yalnızca bireylerin değil, devletin ve kurumların da sorumluluğudur. 6284 sayılı Kanun etkin uygulanmalı; koruma mekanizmaları, kadın sığınma evleri, psikososyal destek ve ekonomik bağımsızlık politikaları güçlendirilmelidir. Hukukun koruması, hiç kimsenin kimliğine göre daralmamalıdır.
Kâğıt üzerinde kalan bir koruma kararı, gerçek hayatta bir kadını koruyamaz.
25 Kasım, yalnızca şiddeti anma ve kınama günü olmamalıdır. Şiddeti besleyen eşitsizliği, ayrımcılığı ve cezasızlığı değiştirmek için bir yüzleşme günü olmalıdır.
Kadınların korkmadan, trans kadınların kimliklerini gizlemeden yaşayabildiği bir hayat ayrıcalık değil, haktır.
Çünkü suskunluk, bazen yalnızca söylenmeyen söz değildir; değiştirmeye gücümüz yettiği hâlde dokunmadığımız düzenin de adıdır.













