Geçmişten kalma bir renk var zihnimde,
hangi mevsim sürdü, bilmiyorum.
Veremediğim kararların gölgesinde
başka ihtimallere sığınıyorum.
Vaktiyle içime sığan dünya
şimdi ruhumu dar eden bir gömlek.
Düğmelerini çözdükçe gömleğin,
bir başka beden çıkıyor içimden.
Ne tuhaf,
insan kendi doğrularına da yabancılaşıyor.
Bir zaman yüreğinde taşıdığı söz,
gün gelince dilinde ağırlaşıyor.
Ben kimim?
Birbirine eklenen yılların
birbirinden eksilttiği mi?
Yoksa her yeni bakışta,
eski yüzünden vazgeçen
o adsız suret mi?
Bir duvar duruyor içimde,
renklere muhtaç,
ama henüz boyanmamış.
Fırçamın ucunda dünün izi,
renklerim yarına karışmış.
Boyadıkça taşar renkler,
sildikçe kalır leke.
Kendime benzediğim yerden,
kendimden geçerim belki de yeni bir bene.
Nehir, yatağında usulca süzülürken,
suyunda gökyüzü yansır.
Kötüysem kurşuni akar nehir,
umutluysam yeşilin binbir tonu.
Kıyı, her geçişte biraz değişir,
su gider, başka bir suya karışır.
Yalnız bırakır beni,
yeni bir akıntıyı beklerken.
Ben hangi nehrin hatırasıyım,
hangi kıyının unutulmuş sesi?
İçimde akıp giden zamanın,
var mı benden başka bir adresi?
Akıntılar nereye götürür iç sesimi?
Dün, bugünün içinde çözülür.
Yarın, şimdinin yamacında bekler.
Gelecekse muammadır hesaba gelmeyen.
Bir ömür, kendi suretini ararken
kaç kez değiştirir renklerini,
kaç kez geçer kendinden?
Kaç duvar eskitir,
ne kadar renk harcar duvar tuvale dönüşürken.
Boyar, siler.
Boyar, siler…
Yolun sonunda bir ben yok,
başında da yoktu belki.
Yalnız, her geçişte biraz değişen
bir iz kalıyor içimde,
kendime ait,
kendime bile yabancı.
Ve ben,
ne dünkü benin devamı,
ne yarının habercisiyim,
geçen suyun içinden
kendi yönünü seçen
bir anlık kıyıyım sadece.
