Bazı insanlar hayatımıza girer. Sessizce, fark ettirmeden… Sonra bir bakarız, hayatımızın en önemli hikâyelerinden birinin içinde onların adı vardır.
Ben insanların birbirlerinin hayatlarına tesadüfen girdiklerine hiçbir zaman inanmadım. Her karşılaşmanın bir nedeni, her yol arkadaşlığının bize bıraktığı bir iz olduğuna inandım.
Betül de benim hayatıma böyle girdi.
Üç yıl…
Kâğıt üzerinde yalnızca üç yıl. Ama bazı zaman dilimleri takvimle ölçülmez. İçinde paylaşılanlarla, söylenenlerle, susulanlarla, birlikte gülmelerle, dertleşmelerle, birbirinin hayatına dokunmalarla ölçülür.
Bizim dostluğumuz da böyleydi.
Sadece arkadaş değildik. Yol arkadaşıydık. Hayatın bazen hızlandığı, bazen ağırlaştığı o yolda birbirimize eşlik ettik.
Bazen uzun uzun konuştuk, bazen tek bir bakış yetti. Çünkü gerçek dostluk, kelimelerin bittiği yerde de birbirini anlayabilmektir.
Şimdi elimde üç yılı simgeleyen bir kum saati var.
Ve o kum saati kırıldı.
Kumlar yere dağıldı.
Bir anda…
Tıpkı hayatın, bütün planlarımızı tek bir cümleyle değiştirebilmesi gibi.
İnsan böyle anlarda zamanın ne kadar büyük bir yanılgı olduğunu anlıyor. Hep yarına bırakıyoruz. Daha sonra ararım diyoruz. Daha sonra görüşürüz. Daha sonra anlatırım…
Oysa hayatın bize verdiği tek gerçek zaman, yaşadığımız an.
Betül bana bunu bir kez daha hatırlattı.
Bazı insanların gidişi, yalnızca bir insanın eksilmesi değildir. Bir dönemin, bir alışkanlığın, bir sesin, bir kahkahanın, birlikte kurulan küçük dünyaların da eksilmesidir.
Ama insanın sevdiği biri, gittiğinde tamamen yok olmaz.
Bir cümlede kalır.
Bir şarkıda…
Bir sokakta…
Bir fotoğrafta…
Bir kahkahada…
Ve bazen hiç beklemediğiniz bir anda, yanınızdaymış gibi gelir.
Ben Betül’ü de böyle hatırlayacağım.
Üç yılın içinden süzülen dostluğumuzla…
Yol arkadaşlığımızla…
Ve bana bıraktığı güzel izlerle.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıkmaz.
Sadece hayatımızdaki yerleri değişir.
Betül artık yanımda yürümeyecek.
Ama birlikte yürüdüğümüz yolun hatırası benimle kalacak.
Kum saatimiz kırıldı belki.
Ama içindeki kumlar kaybolmadı.
Her tanesi, birlikte geçirdiğimiz zamanın bir parçası olarak kalbimde.
İyi ki hayatıma girdin Betül.
İyi ki yolumuz kesişti.
İyi ki üç yıl boyunca aynı hikâyenin içinde yol arkadaşı olduk.
Ve iyi ki seni tanıdım.
Bazı vedalar bir son değildir.
Bazı vedalar, sevdiğimiz insanların kalbimizde yaşamaya devam ettiğinin sessiz kanıtıdır.
Güle güle güzel yol arkadaşım.
Yolun ışık olsun.
