Adıma “gavur” dediler ben toprağa baktım. Toprak beni tanıyordu.
Köklerim denizin altında kaldı,
dilim kıyıda değişti.
Ama içimde
aynı rüzgâr esiyor hâlâ.
Bir yer vardı ne tam burası,
ne tamamen orası.
Ben ikisinin arasında büyüdüm.
Girit dediler,
sanki uzak bir masalmış gibi.
Oysa ben
orayı hiç görmeden özledim.
Beni dışarıdan tanımladılar
içimden hiç sormadan.
Oysa ben
iki kıyının da çocuğuydum.
Aidiyet bazen bir yere ait olmak değil hiçbir yerden tam kopamamaktır.
Köklerim sökülmedi,
sadece yer değiştirdi.
Ben hâlâ
aynı ağacın gölgesindeyim.
“Gavur” dediler ben sustum.
Çünkü bazı kelimeler
söyleyenin yüküdür.
Ve en derini:
Ben kimim diye sormuyorum artık
çünkü cevabım
tek bir yer değil.
