ÇEKİRDEK
Kapı’nın temeli Eray Kihtir ve Güngör Karakaş ile atılıyor.
Güngör Karakaş anlatıyor:
“Eray’la tanışmamız aslında tamamen müzik üzerinden oldu. Daha önce farklı ortamlarda karşılaşmıştık ama böyle oturup bir şey üretme fikri daha sonra ortaya çıktı.”
Sonra o cümle geliyor:
“Ben bir grup kurmak istiyorum ama klasik bir grup değil. Kendi tarzımızı yaratacağımız bir şey olsun.”
Bu cümle Kapı’nın yönünü belirliyor.
DENEME
Kapı planlı bir proje değil.
Deneyerek oluşuyor.
“Sonra yavaş yavaş bir araya gelmeye başladık. İlk başlarda çok net bir plan yoktu açıkçası. Daha çok deneme gibi ilerliyordu.
Bir şey çalıyoruz.
Bir şey yazıyoruz.
Sonra tekrar dinliyoruz.
Bazen hoşumuza gidiyor, bazen hiç olmuyor.”
Bir grubun en gerçek doğum anı tam da burası.
KADRO TAMAMLANIYOR
Gürcan Konanç anlatıyor:
“Bir gün bir provaya davet edildim. ‘Gel birlikte bir şeyler deneyelim’ dediler. Gittim. Çalmaya başladık. Çok kısa sürede şunu fark ettik: Bu iş olabilir. Çünkü herkes aynı şeyi istiyordu. Kendi müziğimizi yapmak. Kendi sesimizi bulmak. Bu çok önemli bir şey.”
Ardından son halka geliyor.
Barış Yaman:
“Ben aslında gruba en son katılanım. Yaklaşık üç yıl oldu. Birlikte çalmaya başladık. O anda şunu hissettim: Gerçekten farklı bir şey var burada.”
Kapı artık tamam.
BİR İSMİN AĞIRLIĞI
“Kapı” ismi sorulduğunda net bir cevap gelmiyor.
Eray Kihtir kısa ve kesin:
“O biraz bende kalsın.”
Bir duraklama.
“Çünkü benim için özel bir anlamı var.”
Bazı şeyler anlatılmaz.
Anlatıldığında eksilir.
SAHNEDE HAFIZA
Kapı sahnede yalnızca müzik yapmıyor.
Bir hafıza taşıyor.
Cem Karaca
Barış Manço
Edip Akbayram
Bu isimler repertuvar değil.
Bir miras.
Konserin ilk yarısı bir yolculuk gibi ilerliyor.
Sahne ısınıyor.
Ritim yerleşiyor.
İlk yarının sonunda sahne başka bir yere geçiyor.
Dönence.
Parça ilerledikçe genişliyor.
O gecenin ruhuna göre şekil değiştiriyor.
Uzuyor.
Ardından tekrar Dönence’ye dönüyor.
Eray Kihtir’in gitarında güçlü bir finalle kapanıyor.
Gece bitmiyor.
İkinci yarı başlıyor.
Müzik devam ediyor.
Sahne en erken 01.30 gibi kapanıyor.
Bu süre bir performans değil.
Bir emek.
SAHNE AHLAKI
Bir dönem Cem Karaca ile çalışmış bir müzisyen olarak Eray Kihtir için bu isim yalnızca bir referans değil, bir miras.
Eray Kihtir anlatıyor:
“Cem Karaca çok önemli bir isim. Onun şarkılarını söylemek kolay bir şey değil. Çünkü o şarkılar sadece şarkı değil. Bir duruş.”
Bir duruş.
“Sahneye çıktığınız zaman dinleyiciye saygı göstermek zorundasınız. Bu iş sadece çalmak değil.”
Bu cümle, Kapı’nın sınırını çiziyor.
Müzik eğlencedir.
Ama saygı yoksa, geriye yalnızca gürültü kalır.
SAHNEDEKİ DENGE
Sahne yalnızca enerji değildir.
Denge ister.
Barış Yaman:
“Ben biraz daha arka planda kalmayı seviyorum. Ama o arka plan dediğimiz şey aslında çok önemli. Çünkü o atmosferi kuruyorsunuz.”
Sahne, görünmeyenlerle kurulur.
MÜZİK VE ANLAM
“Bir iletişim biçimi. Belki bazen kelimelerle anlatamadığınız şeyleri müzikle anlatabiliyorsunuz.”
SON
Kapı henüz büyük sahnelerin adı değil.
Ama sahnede olanlar biliyor:
Bu yalnızca bir konser değil.
Bir geçiş.
Bazı kapılar yalnızca açılmaz.
İçeri bir hafıza davet eder.
