Victor Gao konuşurken sesini yükseltmedi.
Tehdit etmedi.
Parmak sallamadı.
Ama söylediği her cümle, dünyanın üzerine bırakılmış sessiz bir nükleer alarmdı.
Çinli diplomatın nükleer silahlar üzerine yaptığı değerlendirme, artık bu silahların sadece “son çare” değil, kullanılabilir bir stratejik araç olarak masaya konduğunu açıkça gösteriyor. Bu, insanlığın girdiği en tehlikeli eşiktir. Çünkü nükleer felaketler bağırarak gelmez; alıştırılarak gelir.
Bugün büyük güçler nükleer başlıkları ahlaki bir tabu olarak değil, jeopolitik matematiğin bir parçası olarak konuşuyor. ABD, Rusya, Çin, İran, İsrail… Her biri farklı gerekçelerle ama aynı sakin cümleyle: “Hazırlıklıyız.”
Bu bir savaş çığlığı değil.
Bu, hesap yapanların dilidir.
DÜNYA YENİDEN KURULURKEN
Ukrayna, yalnızca bir savaş alanı değil; nükleer eşiğin test edildiği bir laboratuvardır.
Orta Doğu, yalnızca bir çatışma bölgesi değil; kontrolsüz tırmanmanın provasıdır.
Pasifik ise büyük savaşın hangi şartlarda başlayabileceğinin ölçüldüğü sahadır.
…ve dünya, fark ettirilmeden şu düşünceye alıştırılıyor:
“Nükleer silah kullanımı imkânsız değildir.”
İşte insanlığı felakete götüren yol tam da buradan geçer.
TÜRKİYE: MASADA OLMASA DA HARİTADA
Türkiye bugün içeride büyük bir gürültünün içinde.
Geçim sıkıntısı.
İşsizlik.
Enflasyon.
Sürekli değişen siyasi kavgalar.
Hepsi gerçek.
Hepsi yakıcı.
Ama dünya, bizim iç tartışmalarımızı beklemiyor.
Türkiye;
NATO üyesi,
Rusya ile aynı denizin kıyısında,
İran ve Orta Doğu’ya bitişik,
Boğazlara hâkim,
Enerji, ticaret ve göç hatlarının tam merkezinde,
…ve olası bir küresel savaşta ilk sarsıntıyı hissedecek ülkelerden biri.
Yani açık konuşalım:
Türkiye masada olmasa bile, haritanın tam ortasında.
Nükleer savaş senaryoları konuşulurken, Türkiye “uzak bir ülke” değildir.
Tam tersine; lojistik, jeopolitik ve askerî olarak doğrudan etki alanındadır.
İÇERİDE OYALANANLAR, DIŞARIDA HEDEF OLUR
Tarih bunu defalarca gösterdi.
İçeride meşgul edilen ülkeler, dışarıda en ağır bedeli öder.
Siyaset bugün, yoksulluk ve geçim derdi üzerinden kısır döngüde dönüp dururken;
dünya yeni bir savaşın harita ve hedef listelerini hazırlıyor.
Büyük savaşlar, toplumlar mutfağa bakarken başlar ve ilk darbeyi, hazırlıksız olanlar alır.
ATATÜRK NEDEN BU KADAR NETTİ?
Mustafa Kemal Atatürk “Yurtta sulh, cihanda sulh” derken romantik bir temenni dile getirmiyordu.
Bir hayatta kalma stratejisi koyuyordu.
Çünkü Atatürk şunu biliyordu:
Dünya barıştan vazgeçtiğinde, coğrafyası kritik olan ülkeler önce hedef olur.
Bugün Türkiye’nin en büyük açmazı şudur:
İçeride kavga ederken, dışarıda şekillenen büyük tehdit fotoğrafını görmemek.
TEK PARAGRAF, TEK YUMRUK – SON
Biz bugün pazardaki fiyat etiketlerine bakarken, dünya nükleer silahların “kullanılabilirliği”ni tartışıyor. Biz gündelik kavgalarla oyalanırken, haritalar yeniden çiziliyor ve tarih affetmez: Büyük tehlikeyi görmeyenleri. Geçim derdi gerçektir, yoksulluk yakıcıdır; ama nükleer bir dünyada ne geçim konuşulur ne siyaset yapılır ne de ülke kalır.
Asıl soru artık şudur: Biz hâlâ küçük gündemlerle oyalanırken, büyük felaket çoktan kapıya dayandı mı?
Sizce bu fırtına patladığında, Türkiye sığınacak bir planla mı karşılayacak, yoksa hâlâ tartışarak mı uyanacak?
Çünkü biz içeride oyalanırken; dışarıda savaşın kuralları yazılıyor ve tarih yine aynı soruyu soruyor: Hazırlıksız yakalananların affı olur mu?
Nükleer silahların yeniden caydırıcılık sınırından çıkarılıp fiilî harp senaryolarına dâhil edildiği bir dönemde; NATO’nun doğu savunma hattında bulunan, Boğazları kontrol eden ve Orta Doğu’ya açılan Türkiye, iç gündemlere sıkışırken askeri planlamada “ilk etki alanı” riskini görmezden geliyor.
Mustafa Kemal Atatürk bu ülkeyi cephelerin ortasında refleksle değil harita okuyarak, duyguyla değil denge ve derinlikle kurdu; biz ise nükleer çağda NATO hattı, Boğazların kilidi ve Orta Doğu cephesi arasında ilk darbe ihtimalini konuşmaktan bilinçli olarak kaçıyoruz.
