Bige Güven Kızılay, yeni romanı Saklı Zaman Bahçeleri ile okurları İskenderiye Kütüphanesi’nden 16. yüzyıl İstanbul’una, oradan pandemi günlerine uzanan çok katmanlı bir yolculuğa çıkarıyor.
Bige Güven Kızılay, yeni romanı Saklı Zaman Bahçeleri ile okuru zamanın farklı katmanları arasında bir yolculuğa davet ediyor. İskenderiye Kütüphanesi’nin küllerinden 16. yüzyıl İstanbul’una, oradan pandemi günlerinin İstanbul’una uzanan roman; geçmiş, bugün ve insan hafızası arasındaki görünmez bağları sorguluyor. Üç ayrı zaman diliminde geçen bu üç hikâye, ilk bakışta birbirinden uzak gibi görünse de ortak bir merkezde buluşuyor.
Roman, “Geçmiş, sandığımızdan daha mı fazla bugüne dokunur?” sorusunu merkezine alırken; aceleye kapılmadan, okuru kendi sorularıyla baş başa bırakan; zamanı doğrusal değil döngüsel bir deneyim olarak ele alıyor.
Arka kapak
“Ben bir kenar mahallede büyümüş asırlık çınar ağacının gölgesi, o boğaz kenarında yetişmiş eflatun erguvan dalı… Vuslat bize mümkün değildi
Yüzyıllar boyunca birbirine görünmez bağlarla bağlanan üç hayat… Birinde yanan bir kütüphanenin küllerinden doğan umut, diğerinde bir çınarın gövdesine saklanan dileklerin gerçekleşme arzusu, sonuncusunda ise pandemi günlerinde filizlenen bir aşk…
Saklı Zaman Bahçeleri, asırlar boyunca birbirinden uzak görünen hikâyelerin aslında aynı merkezde buluştuğu bir dünya… Kaybolmuş bilginin, dileklerin ve aşkın izinde; insanlık tarihinin farklı duraklarından geçerek tek bir soruya yöneliyor: Geçmiş, sandığımızdan daha mı fazla bugüne dokunur?
Akıp giden binlerce yıl içinde neler tekrar eder, neler kaybolur gider?
Aşk sahiden bir tek çoraplar çekmecesi midir, ve ayrılığın adabından mıdır susmak?
Saklamadıklarımız da bir yerlerde saklanır mı? Bir insanın ağzından çıkan bir söz, bir kalemin ucundan kâğıda süzülen bir kelime, bir keşif, bir buluş…Dürüstlüğün alçak sesi midir iyi insanlar? Kayıp bir dil gibi mi hissederler kendilerini? Onların sustuklarını duyan var mıdır?
