Bir yüzün kıyısında durdu akşam,
gözlerimde yarım kalmış bir dünya.
Ben içime çekildikçe,
dışarıda çoğaldı karanlık.
Duvarlar ördüm kendime,
Tuğlaları başkalarının
acılarından.
Her tuğlada biraz daha çoğaldı,
içimdeki insanın tuhaf tecellisi.
Oysa hiçbir acı,
sahibinin bedeninde kalmıyor,
gece gibi ince bir sızıyla
başka yüreklere sirayet ediyor.
Huzur,
hangi kapının ardında saklı?
Bir ankanın külleri savrulurken,
nasıl çiçek açar insanın vicdanı?
Her yanı kül kaplamışken,
Nefese yer yoktur.
Açan çiçeğe de.
Yalnızlık, dilidir kendine dönmenin.
Sonrası kopuş,
ötekinin zihninden silinme korkusu.
Birinde insan kendini dinler,
ötekinde kendi sesine yabancı.
Her daim umutsuzluk yoktur,
Bir el uzanır bazen,
iki ayrı ömür arasında
görünmez bir damar yürür.
Bütün yaraları saramam,
bütün karanlıklara yetişemem.
Bütün yangınları söndüremem,
Ama bir çığlığın üzerinden
kendi sessimle geçerim.
Zamanın dikiş tutmadığı anlara inat,
nasıl merhem olunur bilirim.
Şimdi aynadaki
benim yüzüm değil,
bir başkasının yarım kalmış bakışı.
İnsan, kendinden ibaret değildir,
hayat yarım kalmışlığını tamamlar.
Vicdan,
içimizde kapanmayan bir pencere;
dışarıdaki rüzgârı değil,
içerideki insanı ele verir.
Ve ben,
kendi kıyıma her çekilişimde
bir başkasının denizini duyarım.
Ne yalnızlık
Ne bencillik geçer akçedir vicdanla dolu yüreğimde.













