Annemin vefat haberini aldığımda İstanbul’da yağmur yağıyordu.
O an bana öyle geldi ki annem giderken İstanbul da ağlıyordu. Koca şehir, içimde kopanları duymuş gibiydi. Yağmur sokaklara, çatılara, pencerelere düşüyordu. Haber ise benim çocukluğuma düştü.
İnsanın annesi ölünce meğer yalnızca annesi gitmiyormuş. Onun yanında sığınabildiği çocukluğu da bir anda sahipsiz kalıyormuş.
Ben bunu şimdi anlıyorum.
Kaç yaşında olursak olalım, annemiz hayattayken hâlâ birinin çocuğuyuz. Mesleğimiz, sorumluluklarımız, başkalarına yetişmeye çalışan yanlarımız var. Yoruluyor, kararlar alıyor, hayatın yükünü taşıyoruz. Ama onun yanına gittiğimizde bütün bunların arasından küçük bir çocuk çıkıyor. Elini tutmak isteyen, sesini duymakla rahatlayan, bazen hiçbir şey anlatmadan yanında oturmayı yeterli bulan bir çocuk.
Annemin yanına her gün gider, önce elini tutardım.
O elin avucumdaki yerini biliyorum. Parmaklarını, tenindeki çizgileri, elimi kavrayışını… İnsan sevdiği birinin elini böyle ezberliyormuş. Farkında olmadan, her gün biraz daha.
Şimdi o fotoğrafa bakıyorum. Elim annemin elinde.
Fotoğrafta hâlâ birbirimize dokunuyoruz.
Beni en çok bu incitiyor. O an orada duruyor. Ellerimiz birbirini bırakmamış. Oysa ben fotoğrafın dışındayım; özlüyorum.
İnsanın annesiyle bağı nerede başlar, nerede biter? Doğmadan önce onun bedeninde başlayan hayatımız, doğduktan sonra da başka biçimlerde ona bağlı kalıyor. Sesinde, kokusunda, yüzüne bakınca anladığımız şeylerde… Bazen bir bakışta, bazen adımızı söyleyişinde.
Annem gidince, sanki bedenimin en eski yerinden ayrılmışım gibi hissediyorum. Hücrelerimin içinde bile onu arayan bir yanım var. Onun mitokondrilerinden, bana hayat taşıyan o ilk kaynaktan kopuyormuşum gibi…
Sonra düşünüyorum: Benden bütünüyle ayrılması mümkün mü?
Yüzümde bir çizgide, ellerimin bir hareketinde, ağzımdan çıkıveren bir cümlede yaşamaya devam edecek. Belki zaman zaman kendime bakıp onu göreceğim. Ama insan, içinde taşıdığı annesine de sarılmak istiyor. Onunla konuşmak, karşılık almak, bir kez daha elini tutmak istiyor.
Hatıralar çok kıymetli. Yine de özlediğimiz insanın yerini doldurmuyorlar.
Mesleğim boyunca kayıpları dinledim. Birini özlemenin insanın gününe nasıl yayıldığına, bazen sıradan bir eşyanın bile gözyaşlarını nasıl çağırdığına tanıklık ettim. Şimdi kendi acımın içindeyim. Bildiğim kelimeler var; fakat annemin yokluğunu anlatmaya başladığımda cümlelerim yarım kalıyor.
Çünkü insan bazı acıları anlatırken de annesini arıyor.
“Annem olsa…” diye başlayan cümleler var artık önümde. Henüz yaşanmamış günlerin içine bile onun yokluğu karışıyor. Anlatmak isteyeceğim şeyleri, paylaşmak isteyeceğim anları düşünüyorum.
İnsanın annesi ölünce büyümesi belki de böyle bir şey.
Hazır olmadığı bir ayrılığın ardından, kendi içindeki çocuğun elini tutmayı öğrenmesi. O çocuğun annesini istemesine, ağlamasına, özlemesine izin vermesi. Bazen güçlü duramaması.
Anneniz hayattaysa, elini tutun. Biraz yanında oturun. Her buluşmayı özel bir güne, her ziyareti daha uygun bir zamana bırakmayın. Bazen insanın yıllar sonra en çok özlediği şey, birlikte sessizce oturduğu sıradan bir gün oluyor.
Annem giderken İstanbul ağladı.
Şimdi yağmur dinse de ben o günün içindeyim.
Elimde bir fotoğraf var. Fotoğrafta annemin eli…
Ve içimde, o eli bırakmak istemeyen küçük bir kız.












