Geçen gün aşk üzerine bir yazı paylaştım. Daha yazının mürekkebi kurumadan sorular geldi: “Kim o?” Ayrılık üzerine yazınca bu kez “Ne zaman ayrıldınız?” Aldatmayı anlatsam, geçmiş olsun çiçekleri gönderilecek diye korkuyorum.
Sevgili okur, ben psikoloğum. Mesleğim gereği insan davranışlarını gözlemler, ilişkileri ve duyguları anlamaya çalışır, bunlar üzerine yazarım. Her yazının başrolünde olmam gerekmiyor. Bir meteoroloji uzmanı yağmurdan söz ettiğinde evinin su bastığını düşünmüyorsunuz, değil mi?
Yine de bazı okurlarımızın dedektiflik azmini takdir ediyorum. Yazıda “güven” kelimesi geçiyor; hemen şüpheli listesi hazırlanıyor. “Yalnızlık” yazıyorum; telefonda teselli nöbeti başlıyor. “Öfke” diyorum; “Kime kızdın?” mesajı geliyor. Böyle giderse köşe yazımın altına “Bu metnin hazırlanması sırasında yazarın özel hayatında herhangi bir olay yaşanmamıştır” ibaresi koyacağım.
Elbette psikologlar da âşık olur, ayrılır, üzülür, sinirlenir. Bazen kahvesini döker, bazen yanlış kişiye mesaj atar; insan olmanın muafiyet belgesini almadık. Fakat her hissettiğimizi yazmayız. Her yazdığımızı da yaşamayız. Aradaki fark, meraklı gözler için küçük; özel hayatımız için oldukça büyüktür.
Bir de danışanlarımız var. Onların anlattıkları, köşede “bakın bana ne söylediler” diye sergilenecek hikâyeler değildir. Yazılarımda tanıdık bir duygu bulmanız çok doğal. Çünkü bir ilişkiyi anlamaya çalışmak, dünyada yalnızca bir kişinin başına gelenleri anlatmak değildir.
O yüzden bir sonraki paylaşımımda “Aşk bazen biter” cümlesini görürseniz hemen “Esra Hanım, iyi misiniz?” diye yazmayın. Önce yazıyı okuyun. Belki sizin ilişkiniz üzerine düşünmenize yarayacak bir şey vardır orada.
Yok, ille de “Bu yazı kime?” diye soracaksanız cevabım hazır: İnsana.
