Bugün yeniden anma günü.
Bugün hafızayı biraz daha zorlayıp, bir ulusun canı pahasına verdiği bağımsızlık mücadelesini yeniden hatırlama günü.
Mustafa Kemal Atatürk benim için yalnızca bir lider değil; bağımsızlık, özgürlük, bilim ve çağdaşlığa ait olma cesaretidir. Çocukken anlatılan savaşların, kazanılan zaferlerin, bir ülkenin yokluk içinden yeniden kurulmasının ne demek olduğunu tam kavrayamıyoruz. Ama yaş aldıkça görüyoruz ki; bir halkın kendine inanması, kendi kaderini eline alması ve özgürce yaşayabilmesi, her şeyden daha kıymetliymiş.
İnsan bazı vedalarda, yakınını kaybetmiş gibi acı duyuyor. Çünkü bazı insanlar yalnız kendi ailelerinin değil, bütün bir milletin hafızasına karışıyor. Onların yokluğu, yıllar geçse bile başka türlü bir sızı bırakıyor.
Shakespeare, “Bütün dünya bir sahnedir,” der. Hepimiz bu büyük sahnede bir rol oynuyoruz. Kötüler de var, iyiler de. Hile, açgözlülük, adaletsizlik ve hoyratlık da bu sahnenin içinde; iyilik, cesaret, akıl ve merhamet de. Ne yazık ki hayat, filmlerdeki gibi yalnızca kötülerden kurtulduğumuz bir hikâye değil. Kötüler ve iyiler aynı sahnede yer almaya devam ediyor.
Ama bazı insanlar vardır ki oynadıkları rolün çok ötesine geçerler. Atatürk, dünya sahnesinde yalnızca büyük bir rol oynamadı; insanlara imkânsız görünen bir hikâyeye inanmayı öğretti. Bağımsızlık fikrini, bir hayal olmaktan çıkarıp bir milletin ortak iradesine dönüştürdü.
Her politikacı bir hikâye anlatır. Fakat asıl mesele, o hikâyenin kimin için anlatıldığıdır. Atatürk’ün farkı buydu: Kendisi için istemedi. Bir zümreyi zengin etmek, bir gücü büyütmek, kendine bir taht kurmak için yürümemişti. O, halkına özgür bir ülke; gençlerine bilim, kadınlara hak, topluma çağdaş bir ufuk bırakmak istedi.
Shakespeare’in dediği gibi, “Geçmiş bir önsözdür.” Bizim geçmişimiz de yalnızca övüneceğimiz bir hatıra değil; bugünümüze ve yarınımıza karşı sorumluluğumuzdur.
Bazen bugünden bakınca Atatürk’ün düşünce olarak hâlâ bizden ileride, daha rafine, daha cesur bir yerde durduğunu hissediyorum. Belki de onu gerçekten anmak; yalnızca özlemek değil, bıraktığı bağımsızlık, özgürlük ve akıl mirasını her gün yeniden korumaktır.
Minnetle, özlemle, saygıyla…
10 Kasım.
