Bir söz geçiyor aklımdan,
kanatlarını topluyor
başkasının yarasına değmemek için.
Oysa dünya
kabalığı huy,
hoyratlığı ten bellemiş.
Kendimi korumak için
bir taş alıyorum elime;
avuçlarımda çoğalıyor çocukluğum.
Bırakıyorum taşı.
Ötekilere benzememek için
kendimle savaşıyorum.
Bir ben kalıyorum geriye,
dünya değişmese de.
Benim kağıttan zaferim bu.
İçimdeki derinlik umuda göz kırpıyor hala.
İncelikler saklambaç oynuyor.
Biliyorum bir gün gelecek, ebeleyeceğim onları.
