Aldatma denildiğinde yıllarca yalnızca erkekler konuşuldu. Erkeğin sadakatsizliği tartışıldı, erkeğin yalanları anlatıldı. Peki ya aldatan kadınlar? Eşine ihanet eden, sevgilisini aldatırken kendine türlü mazeretler bulan, en yakın arkadaşının erkek arkadaşına göz diken kadınlar?
Artık biraz da kadınların kendilerine bakma zamanı gelmedi mi?
Her kadın böyle değildir elbette. Ancak kadın olmak da kimseyi vicdanlı, dürüst ve sadık ilan etmeye yetmez. Kadın da aldatır. Kadın da yalan söyler. Kadın da başka bir kadının hayatına bile isteye zarar verebilir. Kadın da sevgiyi kullanabilir, dostluğa ihanet edebilir ve çıkarı uğruna karşısındaki insanı harcayabilir.
Bunları söylemek kadın düşmanlığı değildir. Tam tersine, kadını yaptığı davranışların sorumluluğunu taşıyabilecek yetişkin bir birey olarak görmektir.
Bugün bazı kadınlar “kadın dayanışması”ndan, “kız kardeşlikten” söz ediyor. Peki arkadaşının sevgilisine gizlice mesaj atan, onun ilgisini çekmeye çalışan, bulduğu ilk fırsatta yakınlaşan kadının kız kardeşliği nerede? En yakın arkadaşının anlattığı mahremiyetleri kullanarak onun ilişkisindeki açıkları kollayan bir kadın, başka bir kadına düşmanlık etmek için daha ne yapmalıdır?
Arkadaşının sevgilisini ayartmak başarı değildir. “Beni seçti” diyerek gururlanılacak bir durum hiç değildir. Çünkü gerçekten kazanmış olmazsınız. Yalnızca güvenilmez bir erkeği, bir başka kadına ihanet ettirerek kendi hayatınıza almış olursunuz. Bugün sizin için arkadaşını, sevgilisini ya da eşini aldatan kişi, yarın sizi de bir başkası için aldatabilir.
Başka bir kadının gözyaşı üzerine mutluluk kurulmaz. Kurulsa bile huzur bulunmaz.
Bir de evli olduğu hâlde başka ilişkiler yaşayan kadınlar var. Evde eşine başka, dışarıda başka bir yüz gösteren; telefonunu saklayan, mesajlarını silen, yalanlarla iki ayrı hayat kuran kadınlar… Sonra da “Eşim beni anlamıyordu”, “İlgi görmüyordum”, “Evliliğimiz zaten bitmişti” gibi cümlelerle ihaneti haklı çıkarmaya çalışanlar…
Hayır! Mutsuzluk, ihanet ruhsatı değildir.
Evliliğinizde mutsuzsanız konuşursunuz. Çözüm ararsınız. Olmuyorsa dürüstçe ayrılırsınız. Fakat bir insanı evde bekletip dışarıda başka bir hayat yaşamak özgürlük değildir. Cesaret hiç değildir. Cesaret, yalanların arkasına saklanmak değil; gerçeğin sorumluluğunu üstlenebilmektir.
İhanet bir anda gerçekleşen masum bir hata da değildir. Önce bir bakışa izin verilir. Sonra bir mesaj saklanır. Ardından bir buluşma planlanır. Yalan söylenir, telefon gizlenir, izler silinir. Yani ihanet, arka arkaya verilen bilinçli kararların sonucudur. Bu kadar seçimin ardından hâlâ “Bir anda oldu” demek, yalnızca kendini kandırmaktır.
Bazı kadınların daha zengin, daha güçlü ve daha varlıklı bir erkek karşısında sadakatlerini nasıl kolayca unuttuklarını da görüyoruz. Eşini ya da sevgilisini bir kenarda tutarken, daha konforlu bir hayat sunacağını düşündüğü insanlarla yakınlaşanlar var. İnsanı kişiliğiyle değil, arabasıyla, hesabıyla, çevresiyle ve sağlayacağı imkânlarla değerlendirenler var.
Bunun adı aşk değildir. Bunun adı çıkar ilişkisidir.
Elbette herkes hayatına istediği insanı alabilir. Fakat mevcut ilişkisini bitirmeden, karşısındaki insana gerçeği söylemeden daha zengin bir “seçeneğe” yönelmek tercih değil, ihanettir. Bir erkeği yalnızca sağladığı imkânlar için hayatına almak da kendini değerli kılmaz. Aksine insanın kendi değerini, bir başkasının maddi gücüne teslim etmesidir.
Daha pahalı sofralarda oturmak insanın karakterini yükseltmez. Daha lüks arabalara binmek, vicdanındaki eksikliği kapatmaz. Üzerindeki marka büyüdükçe ahlakın küçülüyorsa, aslında zenginleşmiyor; yalnızca içten içe yoksullaşıyorsundur.
Kadının sadakati, erkeğe boyun eğmesi değildir. Kendi sözüne, kendi değerlerine ve kendi karakterine sahip çıkmasıdır. Sadakat, karşıdaki insan hak ettiği için değil, önce insan kendi ahlakını korumak istediği için gösterilir.
Bir ilişki bittiyse bitirilir. Sevgi kalmadıysa dürüstçe söylenir. Başka birine ilgi duyulduysa önce mevcut ilişkinin hesabı kapatılır. İnsanları yedekte tutarak, birinden diğerine gizlice geçerek, daha iyisini bulana kadar karşısındakini oyalayarak yaşamak akıllılık değildir. Karaktersizliktir.
Bugün bazı genç kadınlara, ilgi gördükleri erkek sayısının kendi değerlerini belirlediği düşündürülüyor. Ne kadar çok kişiyi peşinden koşturursa o kadar güçlü, ne kadar kolay vazgeçerse o kadar özgür, arkadaşının sevgilisini bile etkileyebilirse o kadar çekici olduğuna inanıyor.
Oysa güç, bir başkasının ilişkisini bozabilmek değildir. Güç, yapabileceğin hâlde yanlış olandan uzak durabilmektir. Özgürlük, insanların duygularını çiğnemek değil; seçimlerinin sonuçlarını üstlenebilmektir.
Kadın kadının kurdu olmamalı. Arkadaşının anlattığı yaraları kullanarak onun sevgilisine yaklaşmamalı. Başka bir kadının evliliğindeki çatlağı fırsata çevirmemeli. Bir kadının gözyaşını kendi zaferi gibi görmemeli.
Çünkü başka bir kadının hayatından çaldığınız şey, sizin mutluluğunuz olamaz.
Artık aynaya bakma zamanı… “Beni kim seviyor?”, “Kim beni seçiyor?”, “Kim bana daha iyi bir hayat sunuyor?” diye sormadan önce şu soruyu sormak gerekir:
Ben nasıl bir kadınım?
Sözüne sadık mı? Dostuna güvenilir mi? Sevgisinde dürüst mü? Yoksa arzusu, çıkarı ve egosu uğruna herkesi harcayabilecek biri mi?
Kadın olmak ihaneti masumlaştırmaz. Gözyaşı dökmek yalanı temizlemez. Mutsuz olmak sadakatsizliği haklı çıkarmaz. Başka bir kadının hayatına basarak yükselmeye çalışmak da kimseyi güçlü yapmaz.
Çünkü insanın gerçek değeri, kimi elde ettiğiyle değil; elde edebilecekken hangi yanlıştan vazgeçebildiğiyle ölçülür.
Ve sadakat, başkasına verilen sözden önce insanın kendi karakterine verdiği sözdür.
